وقتی با بچه هایی که تازه ازدواج کردن صحبت می کنم اکثراْ میبینم به طور غیر مستقیم اظهار نارضایتی میکنند و چندان از ته دل خوشحال نیستند.

نمیدونم خوشی زده زیر دلشون یا واقعاْ ازدواج هم آش چندان دهن سوزی نیست و من موضوع رو زیادی جدی گرفتم.

ولی اگر واقعاْ ازدواج اتفاق بزرگی توی زندگی آدم نیست:

من یکی که ترجیح میدم اصلاْ بیخیالش بشم

دو سه ماهی قبل از انتخابات بود که احمدی نژاد برای شرکت تو یه جلسه پرسش و پاسخ به دانشگاه  اومده بود. جاتون خالی آنچنان ۲۰۰ تا دانشجوی نخبه شریفی رو پیچوند و جلسه رو همون طور که خودش میخواست اداره کرد و به هیچ سؤالی هم پاسخ نداد که هیچ کس نفهمید جلسه چه طور گذشت. همون جا به دوستم گفتم این بشر به شدت باهوشه و اصلا بعید نیست که بتونه رأی بیاره.

تا حالا هم هرچی پیش اومده این نظر من رو ثابت کرده. وقتی فیلم دیدارش با جوادی آملی هم پخش شد خیلی ها گفتن یه آدم عاقل یه همچین فیلمی از خودش پخش نمیکنه که خودش رو خراب بشه -گرچه بعد از سه چهار ماه سخنگوش تکذیب کرد- ولی آخرش دیدیم که کی بُرد کرد. اونایی که باور نکردن که قربونشون برم اصلاً صداش رو در نیاوردن؛ -چون ظاهراً موضوع هیچ اهمیت خاصی نداشت- اونایی هم که باور کردن که خوش به حال احمدی نژاد و بر و بچ.

حالا چی شد که اینها یادم اومد؟ دیشب یه تیکه هایی از مصاحبۀ مطبوعاتی احمدی نژاد رو داشتم گوش میدادم؛ دیدم اصلاً گوش نمیده خبرنگارها چی میپرسند؛ خبرنگارها یه چیز میپرسن ولی یه چیز دیگه جواب میده و حرفای این چند ماهه اش رو تکرار میکنه -همون طور که تو این چند ماهه این طور بوده- حرفایی که میدونه هوادارهای جان به کفش باهاش حال میکنن. هیچ کس هم صداش در نمی آد که رییس جمهور چقدر پاسخگو هست، اگر چند نفر آدم به قول خودش بریده از مردم هم معترض شدن مهم نیست؛ چونکه عوام باورش میکنن و توی انتخابات هم رأی عوام بیشتر از رأی خواص اهمیت داره.

راستی نظر شما چیه؟

سوء تفاهم بین دو نفر جدی نیست مگر زمانی که شخصی دیگر بین آنها وارد شود.

برداشت از وبلاگ خورشید نیمه شب

میترا از خورشید نیمه شب با سرعتی باور نکردنی اولین خواننده وبلاگ من شد. -خوشا به سعادتش!!!-.

راستی یه توضیح در مورد اسم وبلاگ: سرزمین آب و آفتاب قطعاً اولین عشق منه

سلام

بالاخره ما هم قاطی وبلاگ نویسها شدیم

همین چند ساعت پیش امروز بعد از دو سال و اندی تحصیل در دانشگاه شریف در کارشناسی ارشد نرم افزار از پایان نامه ام دفاع کردم. آخییییش !!!.

بعد از بیست سال تحصیل امروز برای اولین بار دیگه استرس شب امتحان دیگه همراهم نیست. الان هیچ کاری ندارم که مجبور به انجامش باشم. احساس میکنم توی خلأ رها شدم. احساس جالبیه. نه خوبه نه بد. فقط جالب و نوئه.

این قدر طرح و نقشه برای انجام دارم که نمیدونم دست به کار کدوم بشم. میخوام در مورد روبوت ها مطالعه کنم. در رابطه با کنترلرها. میخوام یه سری مطالعات جامعه شناسی داشته باشم. هزارتا کتاب هست که قراره بخونم. باید یه کار موقت پیدا کنم. باید برم ببینم میتونم معافی سربازیم رو بگیرم. میخوام پول جور کنم یه دوربین بگیرم. اووو.....ه. فکر کنم همین انتخاب یه هفته وقتم رو بگیره.

اصلاً باید یه زندگی جدید رو تجربه کنم. خداااا.......ا !!!!

اما فکر کنم اولین انتخابم رو انجام دادم. ساختن یه وبلاگ برای نوشتن نظراتم. احتمالاً این یه وبلاگ همه منظوره است که من در مورد همه چیز داخلش مینویسم. از متنهای تخصصی کامپیوتر تا ورزش گرفته و البته حرفها و نظرات خودم در مورد مسائل مختلف اجتماع. در ضمن بگم این وبلاگ بیشتر از اینکه برای خواندن دیگران باشه برای نوشتن خودمه. وبلاگی برای نوشتن.

سلام دنیای جدید !!

خیلی خیلی خوشحال میشم اولین کسی که داره وبلاگ من رو  میخونه نظرش رو بنویسه. -به نظر شما اولین نفر چطور باید متوجه بشه که اولین نفره-